صبا قاسمي

يک ستون کوتاه و جمع و جور کنار صفحه 7 پنجشنبه هاي اعتماد را به عنوان اولين شروع نسل ما ثبت کنيد. نسلي که قرار است حرف هايش را از همين امروز و با همين نوشته ها شروع کند. نسلي که مي خواهد بنويسد تا جواب بگيرد براي نادانسته هايش، نقد شود براي اشتباهاتش و ثابت کند آمده تا بماند. اگر خوب شروع نکرده، اگر در انشايش هنوز ايرادي هست، اگر بايد چيزي را بداند، اگر... بگوييد. ما مي شنويم و مي خوانيم. سال هاست اين وظيفه نسل مان است و هنوز هم خواهد بود تا وقتي کسي بگويد.

---

همه چيز را خلاصه مي کنيم، ساده و راحت. به جاي اينکه سفارش بدهيم لباس را اندازه مان و مطابق سليقه مان درست کنند مي رويم مغازه و يکي از همين لباس هاي آماده را مي خريم؛ حالا يک کم تنگ باشد يا گشاد، فرقي برايمان نمي کند. درست مثل واژه ها که کارمان را راحت کرده اند و ديگر مجبور نيستيم توصيف کنيم و از ادبياتمان استفاده يي ببريم. يک فرهنگ لغات پر از واژه و صفت درست کرده ايم و مردم را دسته دسته داخل اين صفت ها مي گذاريم. با يک کلمه از هرکسي صحبت مي کنيم و برايمان هم چندان اهميتي ندارد که اين کلمه اصلاً اندازه اش است يا نه، شايد برايش گشاد باشد اين لباس حاضر و آماده، شايد هم تنگ.

کسي هم اين روزها نمي پرسد فلان کلمه در چه منظوري به کار رفت و از گفتنش چه برداشت مي شود، هرچه مي خواهد برداشت مي کند تا بعد زمان بگذرد و کم کم افراد در معنايش به اختلاف برسند و سوءتفاهم، آن وقت اين کلمه مي شود موضوع بحث. نشريات در موردش گزارش و پرونده چاپ مي کنند و به ديد يک معضل اجتماعي به آن مي نگرند و هر کس هم از منظر دانش خودش بررسي مي کند واژه را.درست مثل همين کلمه بالاي ستون من که حداقل در اين سال ها به هزاران معنا به کار رفته و در اين روزها شده موضوع بحث؛ که هر کس مي نشيند و ما را طبقه بندي مي کند که از کدام نسل هستيم و سپس هم نام اختلاف نظرهايمان مي شود شکاف بين نسلي و همين طور تا آخر...همه اش را هم که قبول کنيم و به نتيجه يي قابل پذيرش و معقول دست يابيم باز هم يک سوال هميشگي براي من مي ماند؛ «يک نسل تازه (برداشت کنيد نوجواني از اين خاک و ديار) به ميدان آمده، نسل هاي قبلي پشتش، پشتوانه اش هستيد؟»